Blog CeZetka22

Moje foografie

asia20 — Sun, 13 Jul 2008 10:36:57 +0000

Uwielbiam fotografować, ujmować to co piękne tak by przekazać uczucia danych sytuacji, widoków

Serce matki, które rani…

asia20 — Thu, 26 Jun 2008 22:40:20 +0000

Twoje uczucia są dla mnie coraz to dalsze. Ironia zaglądająca w nasz los…
Myślałam, że dni będą tylko wspanialsze, a Ty zadałaś mi wielki cios.
Na skraju mglistego serca, które nie wierzyło, dla mnie słońce zapaliłaś.
Serce dziecinnie, tak mocno zabiło a teraz tak mocno to serce zraniłaś,

Wiatr rozwiał wszelkie nadzieje, pozwoliłaś by liście spadły z drzew.
Nasze chwile splądrowali złodzieje, a w życie wtargnął trujący gniew.
Jeśli powiesz, że Cię boli, moje pochmurne pisanie.
Spójrz, że kwiat Twój koli i kolcem być nie przestanie.

I tam też mam swój dom…

asia20 — Thu, 26 Jun 2008 22:37:34 +0000

Chciałabym wrócić w tamtą dal
W górzyste tereny gdzie coś zostawiłam
W sercu mym pozostał żal
Za przyjaźń którą porzuciłam

Całkiem beztrosko tam się żyło
W barwie radości szlak przemierzałam
Całkiem inaczej serce biło
A teraz całkiem sama zostałam

W bezszelestnym rozbłysku na niebie gwiazd
Wspominam te nasze radosne chwile
Kwieciste uliczki dużych miast
Ja jeszcze tam po części żyję.

Tak zwyczajny jednak…

asia20 — Thu, 26 Jun 2008 22:37:11 +0000

Poeta to osoba, która widzi na codzień to,
czego my nie dostrzegamy.
Czuje lęk i radość w świetle poezji,
odkrywa tysiące słów i znaczeń które rozwiał wiatr po kątach ludzkiego umysłu
Każde napisane słowo, wers napełnia go spokojem, radością, swobodą wypowiedzi.
Jest kreatywny i twórczy, liczy się dla niego każdy smutek, każda łza bo dzięki temu będzie mógł tworzyć.
Oddycha pięknem, cudem, szczęściem. Popija swój talent życiem, którego tętno zawsze będzie bić nawet jeśli pozostanie już tylko w twaradej okładce…

***

asia20 — Tue, 16 Oct 2007 19:46:34 +0000

Z błyskiem tym co masz w sercu
nie boj sie gdy… ja oczy otworze
otul nadzieją strach
bo tylko tak lepiej byc moze

„Łza”

asia20 — Tue, 16 Oct 2007 14:49:48 +0000

Powieka łzę uroniła
Kropelką rosy się stała
Smutek na Twarzy stworzyła
Lazur w oczach zalałaPo różanym poliku powoli spływała
Delikatnie nacierając dróżkę cierpienia
Na wargach delikatnych się zatrzymała
Ból w nienawiść zamieniaUkołysana słowami strudzenia
W odgłosie jej wiecznego milczenia
Znika bezpowrotnie usychając
Kolejną łzę smutku stwarzając

Poezja w codzienności!!!

asia20 — Tue, 16 Oct 2007 13:57:19 +0000

Witam serdecznie wszystkich odwiedzających te stronke.

Zapraszam do Ciekawości jakie postaram sie dostarczać.

I do wpisywania się do księgi Gości którą amatorsko utworzyłam

Z pozdrowieniami dla wszystkich